Zakończenie stosunku prawnego, jaki łączy posiadacza rachunku z bankiem, zgodnie z art. 730 Kodeksu cywilnego, może nastąpić przez wypowiedzenie umowy zawartej na czas nieoznaczony, w każdym czasie, przez którąkolwiek ze stron. Należy jednak mieć na uwadze, że art. 730 Kodeksu cywilnego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 3651 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym zobowiązanie bezterminowe o charakterze ciągłym wygasa po wypowiedzeniu przez jedną ze stron z zachowaniem terminów umownych, ustawowych lub zwyczajowych, a w razie braku takich terminów niezwłocznie po wypowiedzeniu. Kodeks cywilny stanowi, iż bank co prawda ma możliwość wypowiedzenia umowy w każdym czasie, jednak może to nastąpić tylko z ważnych powodów. Jest to pojęcie niedookreślone, które podlega doprecyzowaniu przez sąd. Aczkolwiek doktryna wskazuje, iż przez to pojęcie można rozumieć np. wygaśniecie celu gospodarczego dla którego rachunek bankowy został otwarty, naruszenie przez posiadacza rachunku postanowień umowy bądź zmiana statutowej działalności banku. Przy czym oczywistym jest, że wypowiedzenie umowy przez posiadacza rachunku nie wymaga żadnego uzasadnienia. Żądanie zwrotu środków pieniężnych aktualizuje obowiązek banku do spełnienia świadczenia niezwłocznie, chyba że umowa zawierała klauzulę, na podstawie której bank ma określony czas na dokonanie wypłaty. Stanowisko takie potwierdza Sąd Najwyższy, który wskazał, że „Tylko wyraźne postanowienie umowne może pozbawić klienta banku tak istotnego z punktu widzenia ochrony jego interesów prawa, jakim jest możność żądania zwrotu zdeponowanej na rachunku kwoty w każdym czasie. Bank, który nie uzależnił w umowie rachunku bankowego możności zwrotu zdeponowanej na tym rachunku kwoty od wypowiedzenia, musi się więc liczyć z obowiązkiem jej zwrotu na każde żądanie osoby, dla której rachunek jest prowadzony” ( Wyrok SN z dn. 21 czerwca 2006 r., I CSK 87/06, Prawo Bankowe 2007 nr 1, str. 21).

Art. 60 Prawa bankowego wskazuje szczególny przypadek rozwiązania umowy rachunku bankowego. Ma to miejsce z mocy prawa, po zaistnieniu wymienionych w przepisie przesłanek. Celem tej regulacji jest wyłączenie konieczności prowadzenia przez bank rachunków, z których posiadacz nie korzysta. Zgodnie z wyżej wymienionym artykułem, jeśli umowa inaczej nie stanowi, ulega ona rozwiązaniu, gdy w ciągu dwóch lat nie dokonano na rachunku żadnych obrotów, poza dopisywaniem odsetek, a stan środków pieniężnych nie przekracza kwoty minimalnej określonej tej umowie. Jednakże rozwiązanie nie nastąpi, jeśli wskutek dopisania odsetek zostanie przekroczona kwota minimalna wskazana w umowie. W obecnym stanie prawnym regulacja ta ma zastosowanie do każdej odmiany rachunku bankowego, lecz przed nowelizacją w 2004 r. znajdowała zastosowanie tylko do rachunków oszczędnościowych. Jak się wydaje strony umowy mogą wyłączyć to postanowienie bądź wydłużyć przewidywany w ustawie dwuletni termin trwania umowy.